„Uporawszy się z tym posprzątał mieszkanie, włożył kapelusz i płaszcz, zbiegł na dół i spacerował w słońcu, popychając wózek ze swym imiennikiem
Joanna trzymała go pod rękę rozmawiając z nim po holendersku.
Kwadrans po dwunastej Theo ukazał się na zakręcie, z daleka już machając ręką. Zbliżył się szybko i wziął synka czule w objęcia. Zostawili wózek u dozorcy i poszli na górę rozmawiając żywo. Przed drzwiami Vincent ich zatrzymał.
— Teraz zwiedzimy we trójkę wystawę Vincenta van Gogha — oznajmił. — Przygotujcie się. Jo i Theo.
— Wystawę — zdziwił się Theo. — Gdzie
— Zamknij oczy — odparł Vincent.
Otworzył szybko drzwi i wszyscy troje weszli do hallu. Theo i Joanna rozejrzeli się, zdumieni.
— Kiedy byłem w Etten — zaczął Vincent — ojciec zrobił pewnego razu uwagę, że ze złego nie może powstać nic dobrego. Odpowiedziałem mu wówczas, że w sztuce nie tylko jest to możliwe, ale tak być musi. Jeśli chcecie iść za mną, drogi bracie i siostro, pokażę wam, że człowiek, który zaczął z wielkim trudem jak nieporadne dziecko, po dziesięciu latach ciężkiej pracy doszedł do... Zresztą sami zobaczycie...
Prowadził ich od pokoju do pokoju w chronologicznym porządku swych prac. Stali jak troje obcych zwiedzających galerię i patrzyli na to dzieło — twór całego życia. Wyczuwali oporno, uciążliwe wzrastanie artysty, przebijanie się po omacku do dojrzałości wyrazu, potem burzliwy przełom w Paryżu, żywiołowy wybuch potężnych sił w Arles, gdzie po latach pracy doszedł do szczytu twórczej ekspresji, a polem... potem załamanie się... obrazy w St. Remy, pełną męki walkę o osiągniętą doskonałość i powolny, powolny upadek.“(4)