„Nagle zza węgła chaty wysunęła się naga postać. Długie, czarne włosy rozwiane na wietrze, błyszczący, ostry borneański sztylet w ręku. Walkely zaklął i runął do przodu, ale potknął się o wystający korzeń drzewa i upadł. Ostatnim wysiłkiem wydobył pistolet. Instynktownie nacisnął spust — błysk i huk. Potem okrzyk bólu i bezwładnie waląca się naga postać.
Przed drzwiami chaty, jakby broniąc dostępu do progu, za którym znajdowała się ofiara Wielkiego Gusi — leżała Dżebi.
II. Wielki biały strach
Mervyn Aird był człowiekiem energicznym. Na Borneo pełnił obowiązki naczelnika okręgu i cieszył się opinią sprawnego funkcjonariusza administracji. Rozparty na leżaku ustawionym na werandzie bungalowu, Aird w cichości ducha przeklinał przymusowe trzydniowe nieróbstwo spowodowane dorocznym i ustanowionym przez rząd świętem narodowym tubylców. Wizytacja okręgu w tych dniach była niecelowa; nikt nie rozmawiałby z tuanempegawei — tak nazywano tutaj naczelnika okręgu. Z nudów oczyścił biurko z rozmaitych papierków. Urzędnicy mieliby mu za złe, gdyby w świątecznych dniach przydzielił im jakąkolwiek pracę. Wyciągnął się więc na leżaku i paląc papierosy rozmyślał o przyszłości.“(13)