„Myśl pracowała gorączkowo, a jednocześnie usta niemal automatycznie dyktowały szereg palących pytań gdzie się znaj
8 — Cieniom WrzeSnia
duje armia Szyllinga i jaka jest jego sytuacja jak będzie zestawiony mój sztab jakie otrzymam środki łączności i dowodzenia jakie lotnictwo będzie mi przydzielone
W tym momencie aparat Naczelnego Dowództwa zaprzestał odbioru. Spojrzałem pytająco na telegrafistę, który rozłożył bezradnie ręce. Okazało się jednak, że przerwa była tylko przejściowa. Niebawem aparat zastukał — ponownie mówił Wódz Naczelny.
Na wstępie Marszałek oświadczył, że lotnictwa dać mi nie może, natomiast przyobiecał skompletowanie eskadr armii „Karpaty". Personel oraz środki lokomocji i łączności doradzał wydostać od ewakuowanego DOK Przemyśl lub zdobyć we Lwowie w drodze rekwizycji. O położeniu armii „Kraków" nic w Naczelnym Dowództwie nie wiedziano; pewne dane pozwalały przypuszczać, że przed dwoma dniami generał Szylling był w Stopnicy. Marszałek sądził, że ze Lwowa bliżej było do armii „Kraków" aniżeli z Kwatery Głównej. Uwaga ta była niewątpliwie dowcipna, ale zastanawiała w ustach człowieka, który od dziesięciu dni dowodził armiami bezpośrednio. Zwróciłem Naczelnemu Wodzowi uwagę, że bez przydziału odpowiednich środków łączności dowodzenie grupą armii będzie zupełną fikcją, gdyż połączenia drutowe nie działają, odpowiedniego sprzętu radiowego nie ma, a ten, jaki istnieje, nie może być użyty wobec skompromitowania szyfrów. Przytoczyłem jako ilustrację, że od szeregu dni generał Fabrycy na próżno stara się nawiązać kontakt z generałem Szyllingiem, że od dwóch dni Lwów nie posiada łączności drutowej z Przemyślem. Następnie prosiłem Naczelnego Wodza o odstąpienie mi na szefa sztabu pułkownika Klimeckiego, znanego mi z inspekcji w Wyższej Szkole Wojennej. Otrzymałem odpowiedź odmowną; Marszałek proponował na to stanowisko pułkownika Rakowskiego.“(1)