„— Skoro jesteś taki pewny siebie, po coś uciekał tak daleko "
— Bałem się, że to ich naczelnik, nie chcąc narazić się na naganę, tak mnie ściga na koniu...
— Patrzcie, państwo... Wcale nie jesteś taki niezdara, za jakiego cię brałem. Więc wobec tego, że droga jest wolna, jazda do Dammartin! Ale żywo!
— Dlaczego „żywo"
— Wstawaj, pojedziesz ze mną...
— To my pojedziemy do Dammartin
— Tak, wezmę wierzchowca od mojego przyjaciela Lefranca i zostawię mu mojego Kadeta, który już ledwo zipie, a następnie, tego samego wieczora dobrniemy do Paryża.
— Zgoda, panie Billot, zgoda!
— No, to wstawaj, żywo!
Pitou uczynił wysiłek, aby usłuchać rozkazu.
— Bardzo bym chciał, panie Billot, ale nie mogę...
— Nie możesz się podnieść
— Nie.
— A przed chwilą skakałeś niczym ryba
— Przed chwilą to nic dziwnego słyszałem pański głos, a jednocześnie dostałem batem po plecach. No, ale mam nadzieję, że to się nie powtórzy. Teraz już jestem przyzwyczajony do pańskiego głosu, a co się tyczy tego bata, to mam pewność, że go pan będzie używał tylko dla popędzania biednego Kadeta, który się tak samo zgrzał jak ja.
Logiczne rozumowanie Pitou, które, właściwie mówiąc, należy przypisać zasługom ojczulka Fortiera, przekonało i niemal wzruszyło starego Billota.“(6)