„— Ja nie widzę, co by można zrobić. A boję się też, że Pluto wszystko wygada po powrocie.
— Będę go pilnowała — przyrzekła Jill.
— Nie można przewidzieć, co się stanie. Jeżeli Buck go zapyta, wyczyta wszystko z jego twarzy. Pluto nie potrafi nic ukryć.
— Porozmawiam z nim przed odjazdem, to będzie się pilnował.
Przeszły do frontowego pokoju. Pluto wciąż spał, a Willa i Maka już nie było. Pośpiesznie zaczęły się szykować do wyjścia.
— Ach, dajcie mu spać — powiedziała Jill. Gryzelda włożyła sukienkę Rozamundy. Na nogach
miała własne pantofle. Było jej do twarzy w tej sukni. Przyjrzały jej się z uznaniem.
— Dokąd Will poszedł — spytała Jill.
— Do przędzalni.
— To trzeba się śpieszyć. Zaraz włączą prąd.
— Już prawie ósma. Pewnie nie będą dłużej czekali. Nie możemy już dłużej czekać.
Jedna za drugą wypadły z domu. Pobiegły ulicą ku obrośniętemu bluszczem budynkowi usiłując trzymać się razem w tłumie. Oczy wszystkich utkwione były w okna, na których czerwono błyszczało słońce.
— Buck go zabije — powiedziała bez tchu Gryzelda.
— Wiem — odparła Rozamunda. — Nie da się go powstrzymać.
— W takim razie będzie musiał i mnie zastrzelić! — krzyknęła Jill. — Jak wymierzy strzelbę w Willa, ja pierwsza wejdę pod lufę. Wolę zginąć razem z Willem, niż żyć po tym, jak Buck go zabije. Będzie musiał strzelić i do mnie.“(16)